7x ontroerend mooi

Na een operatie deze week krabbel ik weer een beetje op, tijd voor een nieuwe blog dus. Dit is het vervolg op Zacht, donzig en heel lief,  de blog over het moment waarop ik voor het eerst hele kleine zwaantjes op de rug van hun moeder zag: ontroerend mooi. Daarna werden we in onze eigen achtertuin vergast op soortgelijke wondertjes; 7 kleintjes hadden de zwanen op het "Oog" gekregen. Geweldig leuk om deze prachtige vogelfamilie vanaf de eigen vlonder te kunnen observeren.

Pa zwaan neemt af en toe een lekker badje, het is een geklapper van jewelste en de druppels vliegen in het rond.

Af en toe maakt hij een aanloop over het water met zijn grote flapvoeten. Imposant om te zien, maar ook om te horen; het galmt tussen de huizen.

Daar komen ze aan zwemmen, als je kijkt door het gaatje tussen de vleugels van de voorste zwaan, kun je het kopje van een kleintje ontwaren.

Alle 7 in beeld, 2 lichtere snaveltjes en 5 donkere.

Goed opletten, allemaal aandachtig kijkend hoe moeders voedsel zoekt. Ik zie een duidelijke taakverdeling bij de ouders: de moeder is bij de jongen en neemt ze op haar rug. Pa zwemt alleen wat dreigend rond met opgeheven vleugels als hij het niet vertrouwt. Het is tamelijk intimiderend als hij met vastberaden roeibewegingen van de poten op ons lage vlondertje af komt zwemmen, die zwanenkop komt dan wel heel dichtbij!

Het is een prachtige en sierlijke vogel als hij zo zwemt, die smetteloos witte veren zijn wondermooi. Let ook nog even op de waterdruppels aan z'n snavel.

Poetsend, ook al zo mooi om te zien

Hier werd paps geïntrigeerd door z'n eigen schaduw op de muur, wel 20 keer tikte hij op de muur om zijn eigen schaduw aan te raken.

Zo vader, zo zoon? Dit zwaantje lijkt z'n eigen spiegelbeeld wel te kunnen waarderen.

Af en toe probeert een jong nog op de rug van moeder te klimmen, maar die schudt ze er meestal effectief weer af. Soms lukt het zoals hieronder te zien: "Joepie, daar ben ik weer".

Het fonteintje hieronder wordt veroorzaak door een jong dat verwoede pogingen doet om te duiken, dat gaat steeds gepaard met veel getrappel en gespetter.

Na al die vermoeiende acties wordt er af en toe een lekker slaapje gedaan in de zon, hier het pootje gezellig opgetrokken, het ziet er heel vergenoegd uit.

Ik hoop de gebeurtenissen rond deze zwaantjes nog lang te volgen,
bedankt voor je bezoek.

Lente aan de kust

In die heerlijke week met prachtig lenteweer in maart hebben Jan en ik een vogelrijke fietstocht in de omgeving van Burgh-Haamstede gemaakt. Het weer werkte geweldig mee; we hebben lekker kilometers weggetrapt, maar ook heerlijk geluierd bij een duinmeertje vol kikkers en de nodige terrasjes getest. 

Een beperkte impressie van de vogelrijkdom die we zagen:

veel brandganzen in een klein poeltje.

De vuurtoren in Nieuw-Haamstede tegen een hele mooie blauwe lucht. Tijdens het schrijven van dit blogje hoor ik de regen tegen de ramen kletteren en de wind in de schoorsteen gieren; ik kan met verlangen naar deze foto kijken!

Een heel leuk moment die dag was de ontdekking van deze velduil op een paaltje. Onderstaande foto's laten zien dat het verschil in achtergrond en de richting van het zonlicht dezelfde vogel heel anders uit laten komen op de foto.
Foto met zij- of bijna tegenlicht:

De achtergrond hieronder lijkt de lucht te zijn, maar het is water, vandaar het "wolkige" effect.

Dezelfde uil op hetzelfde paaltje, maar met een andere achtergrond, het blijft een mooie vogel!

Het was een fijne dag, heel leuk om een velduil gezien te hebben, dit was weer eens een primeur. Genoemde omgeving is overigens absoluut een aanrader als je veel vogels wilt zien, hoewel dat aan deze blog niet echt te zien is.
Bedankt voor je bezoek!