Donzige schatjes

Ook dit jaar zijn ze weer present: de zwanen die jaar in, jaar uit nestelen op het eilandje (zie Lente-in-zwanenland). Pa zwaan is gelukkig helemaal hersteld van de verwondingen vorig jaar en heeft weer als vanouds voor een nest gezorgd. Afgelopen maandag zag ik de eerste pullen, dat blijft genieten!

Lente in zwanenland

 Negen jonge zwaantjes: liefde op het eerste gezicht

Ik hoop we deze zwaantjes nog even in de buurt zullen blijven en niet al te snel de grote, wijde wereld in zullen trekken.

Juni 2015: Het gaat goed met de zwaantjes, alle negen groeien ze als kool. Regelmatig trekt het hele gezin de wijk in, onder andere onze straat: zo leuk om te zien:

Zodra moeders stopt met lopen, gaan alle jongen liggen:

Vaders leeft zich intussen uit op de auto's in de straat, misschien omdat hij zijn spiegelbeeld ziet? (De kentekens heb ik afgedekt).

Papa zwaan is te onvoorzichtig geweest met de auto's (zie het krantenbericht hieronder), dit is sneu....

We zien hem later wel weer zwemmen met zijn gezin, maar 1 poot gebruikt hij niet meer tijdens het zwemmen en hij hangt nogal scheef in het water. Lopen is lastig voor hem, laten we hopen dat deze mooie zwaan nog wat verder opknapt en volgend jaar weer een mooi nieuw gezin kan starten.

Meer ontroerende zwaantjes op zacht-donzig-en-heel-lief en Koeien op kraamvisite.

Onder moeders vleugels

Vorig jaar heb ik 2 keer een blog gemaakt (7x-ontroerend-mooi en zacht-donzig-en-heel-lief) over de kleine zwaantjes in het water achter ons huis: ik raakte er niet op uitgekeken. 
Groot was dan ook de verrassing toen ik afgelopen zondag weer twee zwanen met 7 schattige jongen zag!

Daar komt paps al aan als ik me meld aan de waterkant, het ziet er heel indrukwekkend uit, maar ik denk dat deze grote jongen hoopt op iets lekkers.

Even lekker drinken

Ma zwaan schiet even weg en laat de jongen achter in een regen van druppeltjes

Af en toe klimmen de jongen op de rug bij moe

's Avonds op de vlonder: de jongen kruipen onder de vleugel van ma, helemaal geweldig!

Het is niet te geloven, maar uiteindelijk wurmen alle kleintjes zich met succes onder de vleugel. Op een na:

Genieten!

Zo uit het ei het water in

Nog 1 blogje over kleine zwaantjes, het blijft leuk om ze te observeren:

ze zijn nog maar zo klein en dan gaan ze al zo dapper achter de ouders aan, op het land of in het water: zie je de ouders dan zie je de kleintjes.

Lekker badderende ouders, dat geeft altijd mooie plaatjes:

Wat zijn ze toch leuk:

Dag, bedankt voor je bezoek.

7x ontroerend mooi

Na een operatie deze week krabbel ik weer een beetje op, tijd voor een nieuwe blog dus. Dit is het vervolg op Zacht, donzig en heel lief,  de blog over het moment waarop ik voor het eerst hele kleine zwaantjes op de rug van hun moeder zag: ontroerend mooi. Daarna werden we in onze eigen achtertuin vergast op soortgelijke wondertjes; 7 kleintjes hadden de zwanen op het "Oog" gekregen. Geweldig leuk om deze prachtige vogelfamilie vanaf de eigen vlonder te kunnen observeren.

Pa zwaan neemt af en toe een lekker badje, het is een geklapper van jewelste en de druppels vliegen in het rond.

Af en toe maakt hij een aanloop over het water met zijn grote flapvoeten. Imposant om te zien, maar ook om te horen; het galmt tussen de huizen.

Daar komen ze aan zwemmen, als je kijkt door het gaatje tussen de vleugels van de voorste zwaan, kun je het kopje van een kleintje ontwaren.

Alle 7 in beeld, 2 lichtere snaveltjes en 5 donkere.

Goed opletten, allemaal aandachtig kijkend hoe moeders voedsel zoekt. Ik zie een duidelijke taakverdeling bij de ouders: de moeder is bij de jongen en neemt ze op haar rug. Pa zwemt alleen wat dreigend rond met opgeheven vleugels als hij het niet vertrouwt. Het is tamelijk intimiderend als hij met vastberaden roeibewegingen van de poten op ons lage vlondertje af komt zwemmen, die zwanenkop komt dan wel heel dichtbij!

Het is een prachtige en sierlijke vogel als hij zo zwemt, die smetteloos witte veren zijn wondermooi. Let ook nog even op de waterdruppels aan z'n snavel.

Poetsend, ook al zo mooi om te zien

Hier werd paps geïntrigeerd door z'n eigen schaduw op de muur, wel 20 keer tikte hij op de muur om zijn eigen schaduw aan te raken.

Zo vader, zo zoon? Dit zwaantje lijkt z'n eigen spiegelbeeld wel te kunnen waarderen.

Af en toe probeert een jong nog op de rug van moeder te klimmen, maar die schudt ze er meestal effectief weer af. Soms lukt het zoals hieronder te zien: "Joepie, daar ben ik weer".

Het fonteintje hieronder wordt veroorzaak door een jong dat verwoede pogingen doet om te duiken, dat gaat steeds gepaard met veel getrappel en gespetter.

Na al die vermoeiende acties wordt er af en toe een lekker slaapje gedaan in de zon, hier het pootje gezellig opgetrokken, het ziet er heel vergenoegd uit.

Ik hoop de gebeurtenissen rond deze zwaantjes nog lang te volgen,
bedankt voor je bezoek.