Hydra en Athene

Even de Griekenlandtrip in omgekeerde volgorde: Na het verblijf op Hydra was de koek nog niet op, want er volgde een prima congres in Athene.

De avond voor vertrek naar huis ben ik met Thea naar de rotsheuvel Areopagus geweest, een bijzondere plek die gewijd was aan de god Ares. De plaats wordt in de bijbel ook genoemd (Hand 17), Paulus verweeft de boodschap die hij komt brengen hier op indrukwekkende wijze met de wereld van de Atheners toen. 

Een prachtig uitzicht en een heel mooie zonsondergang vormden de ingrediënten voor een heerlijk uurtje op die historische plek nu. Hoe zouden de omgeving en dat uitzicht 2000 jaar geleden geweest zijn? Het is lastig voor te stellen, als je die enorme huidig miljoenenstad met al haar gebouwen, verkeer en inwoners aan je voeten ziet liggen. 

De burchtheuvel Acropolis is mooi zichtbaar vanaf de Areopagus; zo oud nu en nog steeds zo indrukwekkend.

Na zonsondergang zijn we op pad gegaan en hebben we genoten van de drukte en gezelligheid in de stad. 

Geweldig, dat kleine mannetje hieronder, hij zong vals (en z'n instrumentje klonk ook al niet top), maar hij deed het luid en vol overgave.

Voor vertrek naar huis hebben we tenslotte nog wat gebruikt aan het strand dichtbij het vliegveld. We belandden op een verrukkelijk terras met wel heel huiselijke verlichting:

Dat is vreemd, zwanen op het strand en zwemmend in zee. Dat heb ik nog nooit eerder gezien.

Nog een laatste blik  blik door de fijngevederde blaadjes naar de zee en dan op naar huis, het was weer fijn om hier te zijn.

En dan nu het eerste deel van de reis naar:

Hydra, een heerlijk klein Grieks eilandje: bijzonder om hier eens rond te kunnen kijken. 

Tijdens de overtocht zie je Hydra al liggen, een nogal droog en kaal eiland; van veraf niet heel aantrekkelijk. Het eerste dat echter opvalt als je van het veerbootje komt in de baai van Hydra stad, is de sfeer en de gezelligheid; bootjes, mooie shops, grote overdekte terrassen, prachtige panden en overal leuke ezeltjes die staan te wachten op een vrachtje. De ezels zijn de transporteurs van het eiland, want auto's, brommers en fietsen zie je niet op het eiland. Dat heeft ook weinig zin met al die trappen in Hydra stad, dat tegen een berghelling gebouwd is. 

Hieronder een impressie van het eiland. Als ik de foto's zie, heb ik acuut zin om terug te gaan!

Onderweg naar de veerboot zagen we heel veel kapelletjes langs de weg, die allemaal de plek van een fataal ongeluk aangeven. De kleuren van dit dak contrasteren mooi met die prachtig blauwe lucht.

Dit was een koffieplekje onderweg om te zoenen, wat een uitzicht op het oude Epidaurus!

De veerbootkapitein zat relaxed te wachten op vertrek samen met z'n hondje, dit is even wat anders dan de boot naar Texel. 

Hydrastad in zicht

Sfeervol, je hebt gelijk het relaxte vakantiegevoel te pakken hier

Hier wil iedereen toch lekker eten

en genieten van dit uitzicht

Op vogelgebied was er helemaal niets te zien, zelfs geen meeuwen. Wel opvallend veel katten hier, de meeste leiden een goed en lui leven zo te zien.

De baai met de haven

en de dorpsoudsten op een rijtje

Woorden zijn hier in feite overbodig:

Uitzicht over het stadje vanuit het hotel

Hele mooie kleuren en lijnen:

Nog meer kleuren en lijnen

Erg genoten van dit tripje!

Chicago in volle glorie

Eind november naar Chicago, dat klinkt als een foute keuze, maar het was geweldig!
Lincoln Park Zoo in Chicago is in deze tijd van het jaar heel speciaal verlicht! Twee miljoen (!) lampjes aangebracht, wat een enorme klus moet dat geweest zijn.
Zie, de maan schijn door de bomen

Het is kleurrijk, heel kleurrijk kun je wel zeggen. Tikkeltje te kleurrijk naar mijn smaak. 
Muziek, warme drankjes, popcornkarretjes en demonstraties ijssculpturen maken met een strijkijzer; het kerstgevoel begint al aardig te komen.  Het was leuk om hier vanavond rond te lopen en deze foto's te maken.

Van de lampjes naar een ander onderwerp. Enig idee wat dit is?

De "spiegel" hierboven is de onderkant van een groot glimmend kunstwerk in Chicago, vaak aangeduid met "The Bean", maar de eigenlijke en toepasselijke naam is "Cloud gate". Het object lijkt inderdaad wel wat op een boon, maar het deed mij meer denken aan een soort opgebolde rode bloedcel. Het staat in het Millennium park, een must see als in Chicago bent, en zorgt voor vrolijke bezoekers door de fantastische, sterk vervormde reflecties van de omgeving.  Als je eronder gaat staan krijg je hele leuke dingen te zien, zoals op de foto hierboven. Nog enkele impressies:

De fotografe ook nog even (enigszins wijdbeens) in beeld

Hieronder: zo leuk om zo naar jezelf te kijken!

Nog een ander opvallend kunstwerk: een fontein (die nu niet spoot vanwege de kou) met daarop enorme bewegende lichtbeelden die o.a. foto's van inwoners uit de stad vormen. 

Nu nog een klein verslagje over het genieten van het prachtige uitzicht over de stad vanaf het skydeck van de enorme Willis Tower en het griezelen in de volledig glazen erkertjes die aan de 103e verdieping van de toren lijken vastgeplakt. Je hebt daar de hele stad letterlijk aan of eigenlijk recht onder je voeten liggen: adembenemend en mooi!
Op het skydeck sta je binnen en dus achter glas, dat is wel jammer, maar op deze koude novemberavond was het anders waarschijnlijk ook niet te harden geweest.  Fotograferen wordt wel lastig gemaakt door spiegelingen in het glas en het feit dat je de Tower voortdurend een beetje voelt bewegen Toch valt het resultaat me alles mee, kijk maar mee:

Chicago onder een hele mooie lucht aan het einde van de middag

Hierboven twee keer uitzicht op de lagere delen van Chicago en hieronder op het deel met de wolkenkrabbers. Je ziet het maanlicht mooi op het water van het meer schijnen. Het was echt een fantastische avond voor een dergelijk expeditie en in deze tijd van het jaar is de Tower gelukkig niet druk bezocht en hoef je niet zigzaggend tussen de lijnen door naar de kassa. Onderweg naar de kassa kun je kijken naar een expositie over de ontstaansgeschiedenis van het gebouw en de enorm slimme bouwtechnieken die toegepast werden.

De foto hieronder ziet er vreemd uit, maar dat komt omdat die door de glazen vloer van het erkertje recht naar beneden gemaakt is, als je heel goed kijkt zie je honderden meters lager piepkleine autootjes rijden of staan. Je weet dat het vast veilig is als je in het erkertje staat, maar toch...,  mijn benen stonden niet zo vast als anders, 103 verdiepingen is wel heeeeel hoog.

Chicago heeft geweldige architectuur, maar heeft ook veel straatjes die er niet aantrekkelijk uitzien...

Vrolijk klingelende belletjes om vooral gul te geven voor de minder bedeelden.

 
Doorkijkje door een kunstwerk, de leeuw voor het Art Institute in kerstsfeer en een straatartiest die zorgt voor veel sfeer, terwijl om hem heen iedereen zich naar zijn of haar bestemming spoedt. 

Chicago was geweldig!

Bedankt voor je bezoek.