Lelijk? Lief!

Het begon met liefkozende meerkoeten, zo leuk om te zien!

Na de schattige jonge eendjes die we al zagen achter het huis, was het daarna aan de meerkoeten om voor jongen te zorgen. Al jaren maken deze meerkoeten een nest in "Het Oog", het water achter ons huis, maar dat heeft niet eerder geleid tot jongen. Vorig jaar heeft het stel zelfs de hele zomer onvermoeid doorgebouwd aan het nest; het werd een enorm hoog bouwsel. 
Dit jaar ging het veel beter, maar liefst zes kleintjes hebben ze gekregen, waarvan er drie te zien zijn op onderstaande foto.

De jongen blijven in de buurt van het nest, maar komen wel af en toe begerig een hapje halen.

Deze jongen hebben niet dat schattige van jonge eendjes, maar ik vind ze op hun manier toch lief en aandoenlijk.
Pa (of moe) duiken vaak met een elegant sprongduikje helemaal onder water om voedsel te zoeken op de bodem, meerkoeten grondelen niet zoals eenden. Ik heb geprobeerd die duik vast te leggen en onderstaande foto vind ik leuk geworden met die opspattende druppels.

  

Het voedsel wordt met enthousiasme begroet op het nest! 

Deze beelden zijn van afgelopen zondag, gisteren zag ik helaas dat van de zes jongen alweer drie spoorloos verdwenen zijn. Ik hoop dat de resterende meerkoetjes ongestoord op kunnen groeien. 


Update van zondag 29 april:
na een week zwemmen alledrie jongen nog opgewekt rond, het lijkt ze goed te gaan:

Meerkoeten kunnen flink vechten met een ander paar om hun territorium te verdedigen, trappend met wijd uitgespreide vleugels naar elkaar gaan ze elkaar zelfs op het land te lijf. Het gaat er heftig aan toe!

Als de rust is weergekeerd, omdat de indringers zijn verjaagd gaan ze gewoon weer over tot de orde van de dag. 

17mei: nog twee jongen zwemmen rond, ze zijn goed gegroeid en al fors veranderd. De jongen beginnen nu zelf voedsel te vergaren, ook door zelf te duiken. Pa en ma zijn inmiddels aan een nieuw nest begonnen, de jongen moeten het nu meer zelf zien te rooien, maar af en toe krijgen ze nog wel wat lekkers toegestopt.

Je kunt de jongen niet missen overigens, als ze in de buurt zijn hoor je ze onmiddellijk door hun doordringende geroep.

Ik ben benieuwd hoe het verder zal gaan met onze familie en zal ze met interesse blijven volgen.


27 juni:
Een prachtige dag vandaag, 's avonds helemaal windstil: super! De jonge meerkoeten beginnen steeds meer op hun ouders te lijken. ze zorgen nu goed voor zichzelf en zwemmend ook niet meer zo klagelijk roepend rond. De "bles" begint zich nu duidelijk te vormen.

Toevoeging eind juli 2012:
na onze zomervakantie bleken de jongen "plotseling" enorm veel op hun ouders te lijken, je ziet bijna geen verschil meer, zie de foto's van een jong hieronder. Het was zo leuk om deze jonge meerkoetjes dit jaar vanaf onze vlonder te kunnen volgen, dit smaakt naar meer!

Ze duiken nu ook net zo enthousiast als hun ouders

Even lekker water drinken, geinig met die aparte kleuren van het water!

Toevoeging eind juni 2012:
Ik zag elders een nieuw nest met jongen, die kleintjes blijken het heerlijk te vinden om op waterlelie- of gele plompbladeren te liggen of staan, een heel koddig gezicht! Leuk om de zwarte pootjes ook eens te zien. 

Een van de jongen klauterde zelfs even op de kant, wat een grote voeten hebben ze. De vleugeltjes daarentegen moeten nog flink groeien!

Vandaag een bijzondere waarneming! 
Op weg naar het werk kwam ik langs weer een jong nest fietsen, 's avonds heb ik daar heerlijk staan genieten en de volgende foto's gemaakt:
Hieronder spiegelt het jong mooi in het laagje water op het blad.  Deze jonge meerkoetjes zijn ook dol op de bladeren van waterlelie en gele plomp, ze liggen of staan er graag op en kijken toe hoe pa en ma op voedseljacht gaan. 

Ja, daar komen onze ouders weer, wie het eerst bij ze is!

Pa of moe heeft een zaadbol van een gele plomp opgedoken en hamert er nu lustig op los, terwijl hij de bol handig op een blad heeft gelegd; fijn zo'n werkblad. Ik had dit nog nooit eerder gezien, heel bijzonder!

De zaadjes worden zorgvuldig uit de bol gehaald, daar is nu een een groot gat in ontstaan, en de kleine rode zaadjes worden daarna liefdevol aan het jong gepresenteerd.

en die lust er wel pap van!

Begin aug:
Deze jongen zijn inmiddels ook alweer veel groter geworden, maar die zaadjes van de gele plomp: die laten ze zich nog heel graag aanreiken!

Einde van deze blog, bedankt weer voor je bezoek!
Meer en dit keer vrij heftige meerkoet-belevenissen zijn te zien op
Kindermishandeling of gewoon zorgzaam?

Greetings from Holland

Vanuit Frankrijk terug in Nederland, leek het me vandaag een prima dag om te kijken of de tulpen al in bloei staan. Het weer leek aanvankelijk niet mee te werken, maar naarmate de tijd verstreek werd het steeds beter, super dus. 
Prachtige luchten boven de tulpenvelden: kan het nog Hollandser?
De meeste foto's zijn gemaakt met de groothoek, om de lucht ook in beeld te krijgen, maar voor enkele foto's heb ik de telelens gebruikt om de nadruk op slechts enkele bloemen te leggen.

Het kan natuurlijk niet missen: Japanners die elkaar temidden van de tulpen fotografeerden waren er ook.

Het was prachtig, die kleurrijke velden, een echte aanrader!
De blogs volgen elkaar even snel op; er branden nog meer foto's op de computer.
Fijne zondag gewenst!

Landschap in geel en groen

Prachtig, die koolzaadvelden in Frankrijk gisteren. We hadden geen tijd om de snelweg te verlaten om foto's te maken, daarom heb ik ze genomen vanuit de auto in volle vaart. Raampje open, snel schieten en hopen dat bomen, verkeersborden, verlichtingspalen en andere obstakels het beeld niet verstoren...

Veel foto's zijn in de prullenbak verdwenen, maar deze vind ik het bekijken wel waard (vooral in groot formaat, dus klik maar op de foto's).

En nog een met een meer dreigende lucht, mijn favoriet:

Bloesem in de sneeuw

Aan het einde van een klein bergweggetje ligt de campus van de Ecole de Physique in het bos boven les Houches. Het is er heel stil, je hoort alleen de vogels zingen.... 
Afgelopen dagen ben ik hier weer op congres geweest. Waren we hier vorig jaar in januari, dit jaar begon het congres pas half april en ik had dan ook niet verwacht
dat er nog sneeuw zou liggen. Les Houches ligt op slechts 1000 m hoogte en de hoogste top in het skigebied Prarion is 1860 m, niet echt indrukwekkend qua hoogte, maar wel qua uitzichten! 
Het was een aangename verrassing om te zien dat het skigebied nog steeds is geopend, vooral omdat dit congres een lange lunchpauze kent (en ter compensatie 's avonds laat doorgaat) om de deelnemers de gelegenheid te geven enkele uren van de sneeuw te genieten.

Dubbele pret dus, een interessant congres met veel nieuw verworven kennis met daarnaast sneeuwplezier met de collega's, en dat in april. Als je de lift neemt in dorp ga je zo vanuit de lente de winter in, want boven wacht een hele witte wereld met volop sneeuw: heerlijk!

Helaas was het de afgelopen dagen te bewolkt om vrij zicht te hebben op de Mont Blanc, daarom hieronder het informatiebord om te tonen waar we de imposant berg hadden moeten zien.

Dat was vorig jaar beter, zie foto van toen hieronder, maar je hoort me niet klagen over het weer deze week, want er was veel om van te genieten.

Hieronder het zicht dat we dinsdagavond hadden op de besneeuwde bergen vanaf het terras van de Ecole, ik vind het een bijzondere foto met een mooi kleurenpalet! Deze foto is voor de afwisseling eens gemaakt met statief (vanwege de sluitertijd van 3 s).

Woensdagochtend wachtte alweer een verrassing, want bij het openen van de gordijnen zag ik dat het ook op de campus sneeuwde, leuk, sneeuw in april! Bijzonder ook, dat laagje sneeuw op de bomen vol bloesem en op de sleutelbloempjes.

Woensdag werd het later op de dag ook zonnig, dat gaf boven op de berg direct een andere sfeer dan de dag ervoor met lekker felle kleuren. 

Morgen weer naar huis, het waren heel geslaagde dagen hier in meerdere opzichten. Volgend jaar is het congres weer in januari; ik kan me er nu al op verheugen!

Op m'n wenken bediend: zo schattig...

De blogs volgen elkaar snel op, er gebeurt nu zoveel in de natuur! Onderweg naar of van het werk of gewoon rond het huis: de lente barst de grond uit.
In mijn vorige blog sprak ik de hoop uit binnenkort de moedereend in die blog met pullen te zien zwemmen en afgelopen week kwam de wens al uit. Twee eenden in de buurt, niet de eend uit de vorige blog, waren de trotse moeders geworden van schattige pulletjes. Die jonge nesten zijn overigens heel kwetsbaar, iedere dag zie ik minder jongen...

Het eerste nest dat ik zag was dat van een wilde eend, het tweede van een "soepeend". De jongen in het tweede nest zijn allemaal een beetje verschillend, leuk om te zien!


Frappant wat het golvende water doet met de weerspiegeling, het spiegelbeeld van de moedereend hieronder ziet er wat agressief uit.

Zo lief....

Het groene water op sommige foto's wordt veroorzaakt door de weerschijn van een treurwilg die boven het water hing.

Moeder soepeend wast zich eens lekker

Dat was weer genieten van deze wondertjes in de schepping.
Bedankt voor je bezoek.