Ruziënde reigertjes en reigers te paard

Genieten hier in de Camarque: prima gezelschap, heel mooi weer, gezellige en interessante stadjes, lekker eten en fantastische natuur inclusief heel veel vogels. Je begrijpt het al: er zijn weer talloze foto's gemaakt... Vandaag enkele kleine reigersoorten die hier heel veel voorkomen in de hoofdrol, omdat ik die heel mooi heb kunnen observeren en vastleggen. Het gaat om de kleine zilverreiger en de koereiger, veel kijkplezier!

De kleine zilverreiger heeft heel mooie franje-achtige veren en aan zijn poten leuke gele voeten.

Jonge reigers in een boom zaten met smart te wachten op hun ouders, dat was duidelijk te horen en vooral te zien toen een van de ouders eindelijk wat te eten kwam brengen. Die jongen gaan niet bepaald zachtzinnig om met hun ouders, ze kunnen de vis niet snel genoeg uit de bek van hun ouders krijgen en enig geweld wordt niet geschuwd!

De kleine zilverreiger is mooi, maar de koereiger vind ik nog mooier, met dat subtiele bruin en die geel-oranje snavel. De koereiger hieronder kon ik aan het eind van de middag fotograferen met mooi licht.

Even flink dreigen naar een kleine zilverreiger die te dicht bij komt

Ah, een gaaf moment om te zien, ik ben blij met de foto hieronder!

De koereiger krijgt z'n zin, want de kleine zilver gaat er als een haas vandoor, de koereiger kijkt hem triomfantelijk na met z'n grappig gele ogen.

Maar ook de jongen van de koereiger kunnen er wat van, ze behandelen hun ouders al even hardhandig als die van de kleine zilverreiger! Hier zaten 3 grote jongen te bedelen, de ouders kregen het voedsel nauwelijks aangesleept.

 En hop daar gaat weer een vis!

Ik ben erg in m'n sas met deze fotomomenten ondanks het feit dat de voedermomenten ietwat rommelige foto's opleverden.
In de Camargue en later ook in Spanje hebben we natuurlijk ook heel veel van de beroemde wilde witte paarden gezien 

en wat bleek: koereigers zijn niet alleen dol op de koeien waarnaar ze vernoemd zijn, ze rijden ook graag paard: zo leuk om te zien! Schommelend deinen ze mee op de rug van het paard en kunnen de omgeving zo mooi in de gaten houden. De paarden trekken zich van de reigertjes niets aan, ze lijken het prima te vinden, die kleine ruitertjes.

Natuurlijk krijgen ook de koeien regelmatig bezoek.

Bedankt voor jouw bezoek!

Het grote genieten

Toen ik in mei die hele kleine kluutjes en die broedende sterns had gezien op Texel, wilde ik heel graag weten hoe het die vogels een maand later verging. Op een mooie, maar zeer winderige zaterdag eind juni, zijn we dus nog een dagje naar ons geliefde eiland getogen.

Prachtige luchten, veelal een zonnetje, maar wel harde wind!

De vogels hebben af en toe moeite om tegen de wind in naar de jongen te komen, maar op de vleugels van de wind komen ze daarna geweldig hard terug zeilen. Heel mooi om te zien, maar lastig om te fotograferen.

Bij de grote sternkolonie is het nog een drukte van belang, de eieren zijn in die krap 4 weken sinds we op Texel waren uitgekomen en overal op de eilandjes zie je nu behoorlijk grote jongen die zelfs al stukjes proberen te vliegen. Ze worden nog wel volop gevoederd door hun ouders, die dan ook af en aan vliegen met visjes. De mooie zwarte kappen op de kop van de volwassen vogels zien er hier en daar wat sleets uit, veel witte punten zijn nu te zien in die eerder zo trotse, zwarte hoofdtooi.

Een leuk Hollands tafereel met die koeien op de achtergrond.

Verder in het Wagejot een tureluur op paaltje, een tureluur met jong, veel grutto’s en heel veel meeuwen.

Bij de kluteneilandjes is het nu heel rustig, met Pinksteren bood het hier een heel levendig tafereel, nu zit er slechts 1 fotograaf te kijken te kijken naar 1 of 2 achtergebleven kluten. Geen jongen meer te bespeuren, o toch wel, gelukkig loopt er een jonge kluut met z’n ouders te vissen vlakbij de auto. 

Heel leuk om te zien hoe enorm hij al gegroeid is,  het gaat hem duidelijk goed! Als ze ouders op de wieken gaan, vliegt hij nog niet mee. 

Later hoor ik dat de andere jonge kluten al zelf foerageren op het wad, hun “ouderlijk huis” hebben ze dus al verlaten.

Na een heerlijke lunch in Den Hoorn brengen we de middag door in de Slufter,  wat een prachtig gebied is dat toch! Lamsoor begint aarzelend te bloeien, het zal niet lang duren dan is de hele Slufter weer paars gekleurd.

Op de boot terug is er tenslotte weer het bekende feestje met al die meezeilende meeuwen  die hopen op wat lekkers, het blijft een fascinerend gezicht.

Het was weer een heel geslaagde dag op Texel!

Reebruine ogen

Ik heb me bedacht en de computer toch maar ingeladen voor de vakantie. Niet om te werken (of in ieder geval zo min mogelijk), maar om informatie op te kunnen zoeken en lekker bezig te kunnen zijn met foto's e.d. 

Allereerst een blogje over die prachtige reetjes op de Westerheide, we hadden afgelopen week de mogelijkheid om daar weer een kijkje te nemen, want als je er een keer bent geweest...
Prachtig was het ook nu weer, heerlijk staan genieten van de reen die net met hun kopjes boven de wilde radijs (knopherik) uitkwamen:

Die ogen, geweldig!

Dit was een kleiner exemplaar, ik vond het zo leuk, dat kopje nog half verborgen in het groen.

Ook buiten het veldje met wilde radijs waren nog enkele reeen te zien:

Bezoekje aan de Westerheide: een absolute aanrader!

Key West

Na het congres in Miami Beach zijn we naar huis teruggekeerd via Key West, een heel goed idee, want op die manier kun je mooi een graantje meepikken van de Keys.
Key West is het meest zuidelijke puntje van de VS, het is het laatste eiland aan een parelsnoer van eilandjes verbonden door een lange weg met veel bruggen. Alles draait op de Keys om watersport en -activiteiten.  Het zijn veelkleurige eilandjes, leuk om ze eens te bezoeken!

De foto's hieronder zijn grotendeels ingedeeld in 2 thema's: "vogels" en "eiland in de zee". 
Nu eerst een kleine impressie van het eiland, de vogels komen de volgende keer aan bod:
Prachtig was de route over de eilandjes, overal blauw van de lucht en de van oceaan om je heen. In die enorme ruimte voel je je heel nietig.

Ons hotel-voor-1-nacht had een prachtig zwembad, het hotel was helemaal geweldig overigens. 

Alles hier ademt de zee, deze foto is speciaal voor D-J!

Maar het is niet allemaal rijkdom hier, in de minder toeristische zijstraten is veel verval te zien

en de elektriciteitsdraden hangen als een slordige bos spaghetti over de weg.

 Overal op het eiland levendige sigarenhandel.

De vuurtoren met ervoor die mooie oranje-bloeiende bomen die je heel veel ziet hier, de flamboyants (met dank aan Joan Bakker).

We hebben ook het huis van Ernest Hemingway (van o.a. The Old man and The Sea, wie heeft dat niet gelezen) bezocht, waar de afstammelingen van zijn beroemde katten met 6 tenen (een vorm van polydactylie) nog rondlopen. Bijzonder!

Tijdens zo'n dagje fotograferen met veelal niet-fotograferende medereizigers ben je gedwongen opportunistisch te werk te gaan: je moet het moment nemen zoals het komt, er is meestal geen tijd om ergens rustig te gaan zitten en te wachten op goede fotomomenten of op bijvoorbeeld beter licht.
De vogelfoto's zijn dan ook in volle zon gemaakt, met hard licht dus. Om 12 uur 's middags stond de zon bijna recht boven ons op deze breedtegraad en mijn schaduw kringelde om mijn voeten, leuk om te zien!
De langste brug tussen de Keys is de Seven Mile Bridge, tijdens het rijden over deze brug zag ik een visarend en gedurende de stop na de brug ben ik teruggelopen in de hitte om hem te kieken. Het fotomodel werkte niet erg mee en de grote afstand tussen ons bleef door hem dan ook zorgvuldig bewaard helaas.

Bruine pelikanen hebben we veel spectaculaire duiken zien maken in San Diego vorig jaar, deze zat rustig op een paaltje, maar had als pluspunt een leuke bruine nek; blijkbaar een kenmerk van de broedperiode.

Verder zag ik op de brug nog een meeuw met mooie donkere kop (zwartkopmeeuw?), een steenloper die precies lijkt op de onze en deze zwarte vogel, een Brewer's Blackbird, met een prachtig  glanzend verenpakje. Opvallende ogen ook!

In de lucht zag ik op grote hoogte vaak fregatvogels op hun enorme vleugels zweven, helaas niet met opgeblazen keelzak, dat lijkt me spectaculair om te zien!
Op het meest westelijke puntje van het eiland (naast het hotel) genoten we van een schitterende zonsondergang. Rijen mensen staan daar dan te genieten op het terras van een strategisch gelegen bar en volgepakte boten varen er speciaal voor uit.

Het valt nog niet mee om dit proces mooi vast te leggen, ik had geen statief en achteraf zie ik nu dat dat toch wel handig was geweest.  Helemaal tevreden ik dus niet,  maar de realiteit is altijd mooier en indrukwekkender!

Bijna helemaal weg, er ging groot applaus op toen tenslotte het laatste zonnestraaltje achter de horizon was verdwenen....

Een korte trip naar Key West, maar zeer de moeite waard!
Bedankt voor je bezoek aan deze blog.